Një nga projektet më ambicioze mjedisore në botë, i ndërmarrë nga Kina prej disa dekadash, po shfaq tashmë rezultate të dukshme dhe me ndikim të gjerë në ekuilibrin ekologjik të rajonit. Që nga viti 1978, autoritetet kineze kanë mbjellë rreth 66 miliardë pemë në kuadër të nismës së njohur si “Muri i Madh i Gjelbër”, një strategji afatgjatë për të frenuar avancimin e shkretëtirave Gobi dhe Taklamakan drejt zonave të banuara në veri të vendit.
Së fundmi, një studim i publikuar në revistën shkencore Geophysical Research Letters, i bazuar në analiza të avancuara të të dhënave satelitore, ka evidentuar ritme mbresëlënëse të zgjerimit të sipërfaqeve pyjore. Sipas këtij studimi, pyjet e mbjella nga njeriu po rriten me një shpejtësi rreth 66% më të lartë krahasuar me pyjet natyrore.
Ekspertët theksojnë se ky progres nuk është rastësor, por rezultat i një qasjeje të mirëstrukturuar dhe të mbështetur në metoda shkencore. Një nga faktorët kryesorë është mosha e pyjeve: pjesa më e madhe e tyre janë relativisht të reja dhe ndodhen në fazën më aktive të zhvillimit biologjik. Po ashtu, menaxhimi i vazhdueshëm përmes përzgjedhjes së specieve me rritje të shpejtë dhe planifikimit të kujdesshëm të distancës ndërmjet pemëve ka ndikuar ndjeshëm në performancën e tyre.
Ndërhyrjet njerëzore kanë përfshirë gjithashtu eliminimin e bimësisë konkurruese, duke u mundësuar pemëve të përfitojnë maksimalisht nga burimet ushqyese të tokës. Të dhënat tregojnë se edhe në kushte të njëjta moshe, pyjet e krijuara nga njeriu shfaqin një avantazh rritjeje prej rreth 5% ndaj atyre natyrore. Veçanërisht performancë të lartë kanë regjistruar pyjet e përziera dhe ato me gjelbërim të përhershëm.
Megjithatë, studiuesit nënvizojnë se pyjet natyrore mbeten të pazëvendësueshme për funksione kyçe ekologjike, sidomos në izolimin afatgjatë të karbonit. Pavarësisht kësaj, rasti i Kinës demonstron qartë se programet e mirëorganizuara të ripyllëzimit mund të luajnë një rol vendimtar në rehabilitimin e territoreve të degraduara dhe në përballimin e sfidave klimatike.
Ky zhvillim përbën një dëshmi të fuqishme se investimi i qëndrueshëm dhe i orientuar nga shkenca në mbrojtjen e mjedisit mund të sjellë transformime të thella, edhe në zona të prekura rëndë nga desertifikimi./kudoshqip.com
